رئیس اداره فنی میراث فرهنگی فارس اعلام کرده که برای تأمین پایدار آب فضای سبز مجموعه سعدی، چاه ۲۰۰ متری با هزینه‌ای بالغ بر ۳.۵ میلیارد تومان حفر شده است. خبری که در ظاهر یک اقدام فوری برای جلوگیری از خشک شدن درختان به‌نظر می‌رسد، اما در واقع پرده از یک تناقض تلخ برمی‌دارد:  

ثبت جهانی چهار سازه تاریخی آب ایران—سی‌وسه‌پل، بند امیر، بند شادوروان و سازه‌های هیدرولیکی سیراف—در فهرست WHIS، تنها یک رویداد فرهنگی نیست؛ یک تحول علمی، فنی، مدیریتی و هویتی است که پیامدهای آن از حوزه میراث فرهنگی فراتر می‌رود و به مدیریت آب، دیپلماسی علمی، اقتصاد محلی، هویت ملی و آینده مهندسی ایران گره می‌خورد. WHIS، برنامه جهانی کمیسیون بین‌المللی آبیاری و زهکشی (ICID)، سازه‌هایی را ثبت می‌کند که از نظر مهندسی، هیدرولیکی، تاریخی و نقش در توسعه کشاورزی، ارزش جهانی دارند. قرار گرفتن نام ایران در این فهرست یعنی چهار سازه ایرانی، نه‌تنها میراث ملی، بلکه نمونه‌های برجسته مهندسی آب جهان شناخته شده‌اند.

مدیر امور باغبانی سازمان جهاد کشاورزی فارس، با تأکید بر افزایش بهره‌وری آب در محیط‌های کنترل‌شده، اعلام کرد که هدف از توسعه گلخانه‌ها، دستیابی به بیشترین میزان تولید در ازای کمترین مصرف آب و مقابله با تنش‌های آبی در استان است.

روز خبرنگار در سال‌های گذشته، برای بسیاری از خبرنگاران با تصویری آشنا همراه بوده است؛ مراسمی رسمی، سالن‌هایی مملو از صندلی، سخنرانی‌هایی که گاه حرف‌هایشان از سالی به سال دیگر تفاوت چندانی نمی‌کرد و فهرستی از سخنرانانی که معمولاً همان چهره‌های آشنا و همیشگی بودند. 

تصمیم برای هیأت امنایی شدن سعدیه و حافظیه، در ظاهر یک تغییر مدیریتی است، اما در واقع نشانه‌ای از آغاز مرحله‌ای تازه در حکمرانی فرهنگی ایران. این تصمیم در زمانی گرفته شده که میراث فرهنگی کشور با فشارهای بودجه‌ای، انتظارات فزاینده جامعه برای کیفیت خدمات، و رشد چشمگیر گردشگری روبه‌روست. شیراز، به‌عنوان یکی از کانون‌های اصلی هویت فرهنگی ایران، بیش از هر زمان دیگری نیازمند ساختاری چابک‌تر و مشارکتی‌تر است؛ ساختاری که بتواند میان حفاظت از میراث و نیازهای امروز جامعه تعادل برقرار کند.

وزارت نیرو در حالی از افزایش ۲۴ درصدی تأمین برق صنایع و تابستانی کم‌خاموشی سخن می‌گوید که هم‌زمان ضرب‌الاجل سه‌ساله‌ای برای پایان مصرف آب متعارف در صنعت صادر کرده است. دو سیاستی که در ظاهر از دو جنس متفاوت‌اند، اما در کنار هم نشانه آغاز *سخت‌ترین و ناگزیرترین گذار صنعتی ایران هستند؛ گذاری که ریشه آن نه در مدیریت انرژی، بلکه در بحران منابع آب زیرزمینی کشور است؛ منبعی که دهه‌ها ستون تأمین آب صنعت بود و امروز در بسیاری از دشت‌ها به مرز نابودی رسیده است.

در بسیاری از دشت‌های ایران، داستان آب زیرزمینی با یک تصویر ساده آغاز می‌شود:  

پمپ‌هایی که بی‌وقفه می‌چرخند، چاه‌هایی که هر سال عمیق‌تر می‌شوند، و زمین‌هایی که آرام و بی‌صدا فرو می‌نشینند. 

شیراز را نمی‌توان تنها با آسفالت خیابان‌ها و بلندمرتبگی ساختمان‌هایش شناخت؛ این شهر، پیکره‌ای زنده است که کوه، دشت، آب و پوشش گیاهی‌اش در هم تنیده‌اند. در این میان، کوه کوهسار، با وسعت تقریبی ۳۰۰۰ هکتار، نه فقط یک ارتفاع جغرافیایی، بلکه زیرساختی حیاتی برای زیست‌محیط، اقلیم و هویت شیراز محسوب می‌شود. این پهنه ارزشمند، که در بالادست اتوبان‌های شهید سلیمانی و آیت‌الله حائری، میان محلات پرجمعیتی چون رکن‌آباد، جوادیه، منصورآباد، دینکان، محمودآباد، نیایش، چوگیا و وابیوردی قرار گرفته، امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند حفاظت دقیق و علمی است، نه پروژه‌های عمرانی پرریس

آنچه در کوهسار در حال وقوع است، بیش از آنکه به ساماندهی و بهسازی شباهت داشته باشد، به بسترسازی برای تغییر کاربری‌های آتی و انداختن کوه در دام "تله زیرساختی" می‌ماند.

بر اساس اعلام رسمی مدیرکل حفاظت محیط‌ زیست هرمزگان، سواحل این استان ، به‌ویژه جزایر لاوان و شیدور که از مهم‌ترین زیستگاه‌های تخم‌گذاری لاک‌پشت پوزه‌عقابی (*Caretta caretta*) محسوب می‌شوند، با یک بحران زیست‌محیطی جدی مواجه شده‌اند

تقویم به نخستین روز از دومین ماه سال که می‌رسد، گویی واژه‌ها هم عطر بهار نارنج می‌گیرند. اردیبهشت، پیش از آنکه ماه طبیعت باشد، ماه کلام است؛ ماه مردی که هفت‌ صد سال است بر سفره‌ زبان فارسی نشسته‌ایم و نمک‌گیر قند پارسی او هستیم. شیخ اجل، سعدی شیرازی، تنها معمار گلستان و بوستان نیست؛ او مهندس روح و رفتار ایرانی است. 

در حالی که سایه سنگین آلودگی‌های ناشی از حملات اخیر بر بخش‌هایی از کشورمان سنگینی می‌کند، جزئیات منتشر شده از سوی سازمان حفاظت محیط زیست، ابعاد هولناک این فاجعه زیست‌محیطی را بیش از پیش نمایان ساخته است. بر اساس این گزارش ها،انتشار نزدیک به یک میلیون تن دی‌اکسید کربن و چهار هزار تن ترکیبات آروماتیک سمی تنها بخشی از خسارات زیست‌محیطی است که کشور را درگیر خود کرده است. این رویداد علاوه بر تهدیدات سطحی، می تواند خطر جدی و پایداری را متوجه منابع حیاتی آب زیرزمینی کشور سازد. این امر، لزوم توجه ویژه به ارزیابی و مدیریت تخصصی این منابع را دوچندان می‌کند.

بوی گچ و خاکستر، اینک عطر ابدی مدرسه میناب است؛ گویی هر ذره هوا، حامل فریادهای ناگفته‌ی دخترانی است که شوق پروازشان، با شعله‌ای ناپاک خاموش شد.آن لحظه‌ی شوم که پلیدی به سادگی، معصومیت را نشانه گرفت، صدای هزاران آرزوی کوچک را در خود بلعید. اما بدانید، خشت‌هایی که با نیت خیر بنا می‌شوند، حتی اگر در شعله‌های آتش ذوب شوند، خاکسترشان از دیگران قوی‌تر است. نیمکت‌های خالی، صلیب‌های کوچک سکوت‌اند که بر تنه درختان بلوغ ایستاده‌اند. زمان در آن لحظه‌ی شقاوت، نه متوقف، که به قامت یک ابدیت عمیق در حافظه‌ی جمعی ما منجمد شد. آن دخترانی که دیروز با مداد رنگی‌هایشان عالم را نقش می‌زدند، امروز با خون مطهرشان، نقشه‌ی راه مقاومت را بر جان این سرزمین ترسیم کرده‌اند. دخترانی که باید چراغ‌دان‌های فردای این مرز و بوم می‌بودند، اکنون، شمع‌هایی ابدی‌اند که راه را برای هر قدم بعدی ما روشن ساخته‌اند.

جنوب فارس، جایی که آسمان در بیشتر روزهای سال آبی‌ست اما باران اندک، جایی که تابستان‌ها با عطش و صبوری می‌گذرند، سازه‌هایی در دل خاک آرمیده‌اند که قرن‌هاست بی‌ادعا، حافظ جان مردم‌اند: آب‌انبارها.

میررکنی، مهم‌ترین و بحث‌برانگیزترین بخش بارورسازی ابرها را بازدهی و کارآیی آنها عنوان کرد و گفت: بازدهی این روش به هیچ وجه قطعی و تضمین‌شده نیست و به شدت به شرایط جوی(نوع ابر، دما، رطوبت، الگوهای باد) بستگی دارد.

وی با تصریح بر افزایش، نه آفرینش در امر بارورسازی، گفت: این مهم نمی‌تواند از آسمان صاف ابر بسازد. این روش تنها می‌تواند کارایی بارش را در ابرهایی که از قبل وجود داشته و مستعد بارش هستند، افزایش دهد.

دریاچه مهارلو، دریاچه صورتی شیراز، یکی از دریاچه‌های شور و از بزرگ‌ترین منابع نمک ایران است که همچنان حیات دارد. این دریاچه از سه رودخانه فصلی خشک، چنارراهدار و نظرآباد تغذیه می‌شود. براساس مطالعات، سهم زیرحوزه‌های مختلف در مرطوب ماندن تالاب مهارلو به ترتیب زیر است: زیرحوزه تنگ سرخ با ۵۰.۵۱ درصد، زیرحوزه چنارراهدار با ۲۷.۶۳ درصد، و زیرحوزه نظرآباد با کمترین سهم، حدود ۲۱.۸۶ درصد از آب ورودی را تأمین می‌کنند.

آب‌های زیرزمینی اطراف دریاچه مهارلو نقش حیاتی در تغذیه آن ایفا می‌کنند که متاسفانه در سالهای اخیر با برداشت چاهها جهت جریان آب زیرزمینی از دریاچه به دشت برعکس شده است و بسیاری از چشمه های تغذیه کننده این دریاچه خشک شده اند. این دریاچه، به‌واسطه نقش استراتژیک خود در شیراز، دارای اهمیت فراوانی است. مهارلو نه‌تنها یکی از منابع مهم نمک ایران محسوب می‌شود، بلکه زیستگاه پرندگان مهاجر، از جمله فلامینگوها، و یکی از عناصر کلیدی در حفظ تنوع زیستی و حفظ رطوبت و اعتدال شیراز و منطقه است.

 بازآفرینی و بازمصرفی، دو کلیدواژه‌ای هستند که در دنیای امروز اهمیت بسیاری یافته‌اند. با توجه به بحران زیست محیطی و افزایش چشمگیر تولید پسماندها، نیاز به راهکارهای پایدار و دوستدار محیط زیست بیش از پیش احساس می‌شود. بازآفرینی و بازمصرفی از جمله راهکارهایی هستند که نه تنها به کاهش تولید پسماند کمک می‌کنند، بلکه منابع موجود را بهینه‌تر و کارآمدتر می‌سازند.

هزاران سال است که مردم حیوانات وحشی را نگهداری و رام کرده‌اند. یکی از اولین باغ‌وحش‌ها حدود ۳۰۰۰ سال پیش در مصر باستان تأسیس شد. امپراتوران چین، هند و شمال آفریقا باغ‌وحش‌های بزرگی ایجاد کردند تا نشان دهند ثروت آنان چه میزان است. حاکمان و افراد ثروتمند در روم باستان و یونان باغ‌وحش‌های خصوصی داشتند .باغ‌وحش‌های اروپا در دوران اکتشاف مشهور شدند، زمانی که کاوشگران و دریانوردان با حیواناتی که اروپاییان قبلاً هرگز آن‌ها را ندیده بودند، از دنیای جدید بازگشتند. خرس‌ها، شیرها یا ببرها مانند حیوانات خانگی نگهداری می‌شدند. بعدها این مجموعه‌ها گسترش یافتند و حیوانات بیشتری در آن‌ها نگهداری شدند.قدیمی‌ترین باغ‌وحشی که امروز نیز همچنان پذیرای علاقه‌مندان است، باغ‌وحش شون‌برون در وین است که قدمت آن به سال ۱۷۵۲ برمی‌گردد. باغ‌وحش‌های بزرگ دیگری نیز در مادرید، پاریس و برلین قرار دارند.

داروخانه‌ها، آخرین حلقه زنجیره درمان، این روزها نه‌تنها سنگر سلامت مردم، بلکه خود قربانی بی‌توجهی سازمان‌های بیمه‌گر شده‌اند. چالش مزمن تأخیر در پرداخت مطالبات، دیگر از مرز گلایه گذشته و به بحرانی عمیق بدل شده است؛ بحرانی که داروخانه‌ها را در آستانه سقوط قرار داده و تقابل ناخواسته‌ای میان این نهادهای حیاتی و بیمه‌ها رقم زده است.

جهان امروز با چالش‌های زیست‌محیطی بی‌سابقه‌ای روبرو است که نیازمند توجه و اقدام فوری هستند. تغییرات اقلیمی و گرمایش جهانی، آلودگی هوا، کمبود آب، جنگل‌زدایی، آلودگی پلاستیک و از دست دادن تنوع زیستی تنها بخشی از این مشکلات هستند که تأثیرات گسترده‌ای بر سلامت انسان‌ها و محیط زیست دارند.

فیلم "جنگ و صلح" به کارگردانی ایمان حسن زاده، داستانی عمیق و تأثیرگذار از تناقضات زندگی انسانی را روایت می‌کند. این فیلم با بهره‌گیری از زبان سینما، به تبیین موضوعاتی همچون عشق، جنگ، صلح و پیچیدگی‌های روابط انسانی می‌پردازد. فضای فیلم با تصاویر زیبا و سینماتوگرافی دقیق، تماشاگر را به دنیایی متفاوت می‌برد که در آن هر لحظه‌ی کوچک از زندگی، معنایی بزرگ دارد. "جنگ و صلح" نه تنها به بررسی مسائل اجتماعی و تاریخی می‌پردازد، بلکه به عمق روان‌شناسی شخصیت‌ها نیز نفوذ می‌کند و مخاطب را به تفکر وامی‌دارد.